Autumn leaves....

Μόλις συνειδητοποίησα ότι έχω καιρό να γράψω...αυτο μάλλον πρέπει να μου πει ότι έχω αρκετά επίπεδη ζωή ή ότι το καλοκαίρι σε βγάζει γενικά εκτός ρυθμού... αχ μου αρέσει το φθινόπωρο πάρα πολύ, το νιώθω σαν μετάβαση...αυτή η μουντάδα μετά την τόση ζέστη και ηλιοφάνεια, με απογειώνει...αυτός ο μελαγχολικός ουρανός όλο περιέργως με γεμίζει αισιοδοξία...οι αλλαγές στα ρούχα που φοράμε το κλίμα, ο αέρας φέρνουν την ανανέωση στην καθημερινότητα μας και αυτό μας απογειώνει...βέβαια πάντα ένιωθα ότι το φθινόπωρο κρατάει λίγο, δεν το χορταίνω, ίσως γιαυτο είναι τόσο αγαπημένο...έχεις έντονες τις εικόνες του καλοκαιριού που πέρασε και αχ τα χρώματα του φθινοπώρου είναι από τα πιο όμορφα που έχω δει... απίστευτες εικόνες σου γαληνεύουν την ψυχή... και έρχονται στο μυαλό μου όλες οι αναμνήσεις από το πανεπιστήμιο...Σεπτεμβρίους που σηματοδοτούσαν μια νέα αρχή... φίλους που έβλεπα μετά από τις διακοπές του καλοκαιριού και μου είχαν λείψει τόσο...φέτος που να είστε άραγε???

Αφιερωμένο αυτό το κομμάτι και πρέπει να βάλω στο πρόγραμμα ένα ταξίδι στο Λονδίνο when autumn leaves start to fall...

http://www.youtube.com/watch?v=n2s2tPORlW4

The falling leaves
Drift by the window
the autumn leaves
All red and gold
I see your lips
The summer kisses
The sunburned hands
I used to hold.

Since you went away
The days grow long...
And soon I'll hear
Old winter songs
But I miss you most of all
My darling, when autumn leaves start to fall...

C'est un chanson
Qui nous ressemble
Toi qui m'aimais
Et je t'aimais
Nous vivions tous les deux ensemble
Tou qui m'aimais
Moi qui t'aimais
Mais la vie sépare
Ceux qui s'aiment
Tout doucement
Sans faire de bruit
Et la mer efface sur le sable
Les pas des amants désunis.

Since you went away
The days grow long...
And soon I'll hear
Old winter songs
But I miss you most of all
My darling, when autumn leaves start to fall...

Εναλλαγές ... παραστάσεων - καταστάσεων - προσώπων ...

Και έρχεται κάποια στιγμή , που θα πρέπει να αποχωριστείς τον χώρο και το περιβάλλον που ζεις καθημερινά από παιδάκι , διότι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να σου πει , ότι πρέπει και εσύ να ανοίξεις τα φτερά σου και να πετάξεις μόνος ...


Όσο ρομαντική και αν θέλω να λεω πως είμαι μου αρέσει να μου λείπει ο άλλος...μου αρέσει η μοναξιά μου στον χώρο μου...


Για κάποιους λόγους (ίσως επαγγελματικούς) βρίσκεσαι σε θέση ... που θα πρέπει να φύγεις μόνος για μεγάλο χρονικό διάστημα μακριά ... από όλα εκείνα που μέχρι χθες ... ήταν γύρω σου , δίπλα σου και θα πρέπει να αποχωριστείς ... Και εκεί που θα πας ... ναι εκεί που θα πας , θα μπεις μέσα νέα πρόσωπα και καταστάσεις , που με την πάροδο του χρόνου (όσο μεγαλύτερο είναι το διάστημα) θα δεθείς , θα γίνουν και αυτοί ένα νέο αναγκαίο κομμάτι της ζωής σου ... και όμως πάλι και αυτούς , κάποια στιγμή θα πρέπει να τους αποχωριστείς , διότι θα πρέπει να γυρίσεις πίσω ... εκεί που ξεκίνησες ... και τότε πάλι τα συναισθήματα συγκρούονται και ξανά ο κύκλος κλείνει και ξανά από την αρχή ...


Και η συναισθηματική φόρτιση που με κυριεύει είναι αδύνατο να την περιγράψω...τόσα αντιφατικά συναισθήματα... που νιώθω ότι η καρδιά και η ψυχή μου θα εκραγεί...τόσα αντίο που πρέπει να πω...τόσοι αποχωρισμοί που ξέρω πως πάντα θα ματώνουν...και από την άλλη πλευρά του ποταμού.... μια νέα αρχή στον ορίζοντα...μια νέα ζωή...μια επιστροφή ίσως καλύτερα σε κάτι νέο...η τελευταία πρόταση ακούγεται αντιφατική αλλα είναι η αλήθειακαι από την άλλη πιο σημαντικό....πως λες αντίο σε ένα τρόπο ζωής...που σε γέμιζε τόσα χρόνια...πως λες αντίο σε φίλους καρδιάς...ξέροντας ότι δεν θα τους ξαναδείς??? Τα συναισθήματα είναι τόσο μπερδεμένα που η καρδιά δεν ξέρει τι θέλει...δεν ξέρει τι γυρεύει...γιατί βασανίζεται από μια ανέκφραστη νοσταλγία...είναι μια άφωνη και μυστική προαίσθηση που κάνει την ψυχή να προσμένει γλυκά την ευτυχία....Μπρούτζος σκληρός, ατσάλι έπρεπε να είναι η ψυχή του ανθρώπου και όχι αγέρας....καταπληκτικό μυστήριο είναι η ζωή...και πως σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι...σα φύλλα φθινοπωριάτικα που τα κυνηγά η μπόρα...και πως μοχθας να αρπάξεις με την ματιά σου, το πρόσωπο, το σώμα, τις που χειρονομίες ανθρώπων αγαπάς....κι όμως σε λίγα χρόνια δεν θα θυμάσαι αν είναι μαύρα, καστανά ή γαλάζια τα ματιά τους....


Γίνεσαι αλλα και πάντα είσαι , δέκτης και παράλληλα πομπός ερεθισμάτων , βάση των οποίων θα αναπαραχθούν και ίσως θα δημιουργηθούν κάποιες νέες καταστάσεις , που θα επηρεάσουν την πορεία σου , από το σήμερα στο αύριο ... σύμφωνα με την ανάλυση και την επεξεργασία , που θα κάνεις σε όλα εκείνα τα ερεθίσματα , που θα δεχτεις η' και που θα εκπέμψεις ... όσο πιο βαθιά χαράζονται κάποιες καταστάσεις , όσο πιο έντονες είναι οι στιγμές που ζούμε ... τόσο πιο γεμάτη νιώθει η ψυχή μας , τόσο πιο πλούσιες είναι οι αναμνήσεις μας και ας γνωρίζουμε ότι τα πρόσωπα που μας τις χάρισαν , ίσως δεν τα ξαναδούμε ποτέ ...


Και κάποτε έλεγα λοιπόν για την ευτυχία...πάντα ίδια...πάντα λίγη...πάντα βιαστική....και διάβασα κάπου ότι για να είναι ευτυχισμένος ένας άνθρωπος πρέπει ή να ανεβάσει τις δυνατότητες του στο ύψος των επιθυμιών του ή να κατεβάσει τις επιθυμίες του στο επίπεδο των δυνατοτήτων του...και ο μπαμπάς μου , μου έγραφε σε κάθε γράμμα του "αιτία της δυστυχίας καμιά φορά είναι η επιθυμία" και ξέρεις γιατί...γιατί άνθρωποι σαν εσένα, εμένα και τους κάποιους άλλους ...σκεφτόμαστε...και καταλαβαίνουμε πολλά...Αν δεν καταλαβαίναμε τόσα...θα ήμασταν ευτυχισμένοι....

Εναλλαγές λοιπόν ... παραστάσεων - καταστάσεων - προσώπων πολλές ... και αντιφάσεις συναισθημάτων ... ένας διαρκής κύκλος ...Και τελικά τι είναι αυτό που μένει (?) ...



Αντιλάλησε πάλι μέσα μου, η φοβερή προειδοποίηση πως ... " η ζωή " ... ετούτη είναι μοναδική για τον καθένα μας...άλλη δεν έχει...ότι μπορείς να το χαρείς εδώ...θα το χαρείς...περνάει γρήγορα...και δεν θα σου ξαναδοθεί στην αιωνιότητα άλλη ευκαιρία...ξέρω όμως πως αιωνιότητα είναι η κάθε στιγμή που περνάει.....εγώ συχνά ξεχνώ...γελώ... μου έρχεται κάποτε να πάρω μια στιγμή και να δώσω ολάκερη τη ζωή μου...και υπάρχουν άνθρωποι κοντά μου που κρατάνε γερά το τιμόνι και δεν ξεχνούν για που έβαλαν πλώρη...εσύ σε ποιους ανήκεις???


Ναι ένας φίλος μου είπε χθες ... " ρίξε την βάρκα στην θάλασσα και άστη να σε παει " ... και ναι ... δεν είχε καθόλου άδικο , άναψε ένα τσιγάρο ... και μην σε νοιάζει για τα πανιά , για τον άνεμο η' αν έχει κουπιά ... κάπου θα σε βγάλει ... απόλαυσε τις στιγμές , ζήσε το παρόν σε λίγο θα είναι παρελθόν ... απόλαυσε και αυτήν την τζούρα από το τσιγάρο σου και τίναξε απλώς την σταχτή ...


από την άλλη μπορεί χρόνια ολόκληρα να ζεις και να κουβεντιάζεις με κάποιους και όμως ποτέ να μην συνεννοείσαι μαζί τους...αλλα να λες εσύ και αλλα αυτοί να καταλαβαίνουν ή και αντίστροφα πάλι...και με κάποιους άλλους απλά να χρειάζεται να πεις μόνο δυο λέξεις και όμως να λετε τόσα πολλά....ψυχικοί κόσμοι που συνορεύουν με πολλά κοινά σημεία επαφής...αχ ευτυχία....και νιώθω πολύ τυχερή γιατί πλέον οι ψυχές των ανθρώπων που κρατάω στη ζωή μου έχουν αυτά τα κοινά σημεία... με την δική μου ψυχή...


Κλείνοντας μια συμβουλή που εγώ πρέπει να ακούσω βασικά..."κάνεις δεν βλέπει με αγάπη το παρελθόν...όταν το σήμερα είναι καλύτερο"...αλλα εγώ θα το αλλάξω λιγάκι και θα πω " κάνεις δεν βλέπει με νοσταλγία το παρελθόν...όταν το μέλλον είναι καλύτερο..."................


... " άνθρωποι νεκροί , ψυχές σβησμένες , όλοι εκείνοι που έτσι απλά ... δέχονται την ύπαρξη τους και σήμερα και αύριο και χθες ...μέσα σε εκείνο τον κόσμο ... τον κόσμο που δίχως ελπίδα , βαδίζουν και φαντάζουν να μην κοιμούνται , μα με τα ματιά κλειστά περπατούν ...μέσα σε εκείνο τον κόσμο ... που δίχως φως και χρώμα , γεύονται την απαράμιλλη μονοτονία τους ... και σήμερα και αύριο και χθες" ...

Κυκλοι...

Σήμερα η πιο γλυκιά μου φίλη μου έστειλε να διαβάσω 3 κειμενάκια! Που μιλάνε για την ομορφιά που κρύβεται μέσα μας. Διαβάζοντάς τα συνειδητοποίησα ότι τον τελευταίο καιρό έχω χάσει την πίστη στον εαυτό μου. τον έχω κλειδώσει κάπου μέσα σε κάποιο σκοτεινό μπουντρούμι και αφήνω την ζωή μου να περνά και εγώ ένας απλός παρατηρητής που την κοιτώ να περνά και να χάνετε.


Ήρθα σε αυτή την πόλη πριν από 5 χρόνια με πολλά όνειρα για μια γεμάτη ζωή, έλεγα παντού ότι μόνο στην Αθήνα μπορώ να ζήσω και να είμαι χαρούμενη και ευτυχισμένη! Τώρα 5 χρόνια μετά θέλω να φύγω πάλι! Αχ αυτές οι τάσεις φυγής, κάτι θέλουν να μου πούνε! Και όλο αυτό το συναίσθημα γιατί? Ενώ βρίσκομαι σε μια μεγαλούπολη, νιώθω μια απέραντη μοναξιά! και το χειρότερο αντί να κάνω κάτι γι’ αυτό κλείνομαι όλο και περισσότερο μέσα της...τι φταιει, η συναισθηματική μου ανασφάλεια, η εξωπραγματικά (κ εξωφρενικά) ρομαντική προσέγγιση της ζωής?, οι λάθος επιλογές, το σύνδρομο της Μητέρας Τερέζας που με διακρίνει ή μήπως η υπεραναλυτικότητα ! φαύλοι κύκλοι....και εγώ ποντικάκι τρέχω γύρω γύρω...εγκλωβισμένο στα όρια που η ίδια έχω θέσει...ένα τσακ είναι να αλλάξεις κύκλους λένε αλλα πως παίρνεις την απόφαση??? Και δεν είμαι και καθόλου αποφασιστική γμτ!!!!! οπότε οι δικοί μου κύκλοι έχουν γίνει λαβύρινθοι και έχω χάσει τον δρόμο της εξόδου αν έβρισκα τουλάχιστον το νήμα που θα με οδηγήσει στην έξοδο?!!!


Πάντως προσπαθώ να με βρω, αλήθεια...αλλα μέχρι τότε «I believe in loveBellisimo - mon amour...» I do, I do, I do….


Enjoy… http://www.youtube.com/watch?v=CNJKmxTZVO4

Ενα ταξίδι ξεκινά...

"Σε κάλεσα. Δεν ξέρω πως ν'αρχίσω. Περιμένω να βραδιάσει, να μεγαλώσουν στον κήπο οι σκιές, να μπούν στο σπίτι

οι σκιές των δένδρων και των αγαλμάτων, να μου κρύψουν το πρόσωπο, τα χέρια, να μου κρύψουν τα λόγια που, ασχημάτιστα ακόμη, διστάζουν - αυτά που δεν ξέρω, που τα φοβάμαι..."

Ένα ταξίδι ξεκινά...ότι αγάπησα, ότι αγαπώ, όσα θα ήθελα να πω, να δω, να τραγουδήσω, ότι με κάνει χαρούμενη, ότι με θλίβει... όλα εδώ...ότι μας πόνα πρέπει και να το ομιλούμε...να το μοιραζόμαστε, μόνο τότε η λύπη εξαφανίζεται και η χαρά πολλαπλασιάζεται...

Καλό μας ταξίδι...