"Σε κάλεσα. Δεν ξέρω πως ν'αρχίσω. Περιμένω να βραδιάσει, να μεγαλώσουν στον κήπο οι σκιές, να μπούν στο σπίτι οι σκιές των δένδρων και των αγαλμάτων, να μου κρύψουν το πρόσωπο, τα χέρια, να μου κρύψουν τα λόγια που, ασχημάτιστα ακόμη, διστάζουν - αυτά που δεν ξέρω, που τα φοβάμαι..."
Ένα ταξίδι ξεκινά...ότι αγάπησα, ότι αγαπώ, όσα θα ήθελα να πω, να δω, να τραγουδήσω, ότι με κάνει χαρούμενη, ότι με θλίβει... όλα εδώ...ότι μας πόνα πρέπει και να το ομιλούμε...να το μοιραζόμαστε, μόνο τότε η λύπη εξαφανίζεται και η χαρά πολλαπλασιάζεται...
Καλό μας ταξίδι...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου