Και έρχεται κάποια στιγμή , που θα πρέπει να αποχωριστείς τον χώρο και το περιβάλλον που ζεις καθημερινά από παιδάκι , διότι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να σου πει , ότι πρέπει και εσύ να ανοίξεις τα φτερά σου και να πετάξεις μόνος ...
Όσο ρομαντική και αν θέλω να λεω πως είμαι μου αρέσει να μου λείπει ο άλλος...μου αρέσει η μοναξιά μου στον χώρο μου...
Για κάποιους λόγους (ίσως επαγγελματικούς) βρίσκεσαι σε θέση ... που θα πρέπει να φύγεις μόνος για μεγάλο χρονικό διάστημα μακριά ... από όλα εκείνα που μέχρι χθες ... ήταν γύρω σου , δίπλα σου και θα πρέπει να αποχωριστείς ... Και εκεί που θα πας ... ναι εκεί που θα πας , θα μπεις μέσα νέα πρόσωπα και καταστάσεις , που με την πάροδο του χρόνου (όσο μεγαλύτερο είναι το διάστημα) θα δεθείς , θα γίνουν και αυτοί ένα νέο αναγκαίο κομμάτι της ζωής σου ... και όμως πάλι και αυτούς , κάποια στιγμή θα πρέπει να τους αποχωριστείς , διότι θα πρέπει να γυρίσεις πίσω ... εκεί που ξεκίνησες ... και τότε πάλι τα συναισθήματα συγκρούονται και ξανά ο κύκλος κλείνει και ξανά από την αρχή ...
Και η συναισθηματική φόρτιση που με κυριεύει είναι αδύνατο να την περιγράψω...τόσα αντιφατικά συναισθήματα... που νιώθω ότι η καρδιά και η ψυχή μου θα εκραγεί...τόσα αντίο που πρέπει να πω...τόσοι αποχωρισμοί που ξέρω πως πάντα θα ματώνουν...και από την άλλη πλευρά του ποταμού.... μια νέα αρχή στον ορίζοντα...μια νέα ζωή...μια επιστροφή ίσως καλύτερα σε κάτι νέο...η τελευταία πρόταση ακούγεται αντιφατική αλλα είναι η αλήθειακαι από την άλλη πιο σημαντικό....πως λες αντίο σε ένα τρόπο ζωής...που σε γέμιζε τόσα χρόνια...πως λες αντίο σε φίλους καρδιάς...ξέροντας ότι δεν θα τους ξαναδείς??? Τα συναισθήματα είναι τόσο μπερδεμένα που η καρδιά δεν ξέρει τι θέλει...δεν ξέρει τι γυρεύει...γιατί βασανίζεται από μια ανέκφραστη νοσταλγία...είναι μια άφωνη και μυστική προαίσθηση που κάνει την ψυχή να προσμένει γλυκά την ευτυχία....Μπρούτζος σκληρός, ατσάλι έπρεπε να είναι η ψυχή του ανθρώπου και όχι αγέρας....καταπληκτικό μυστήριο είναι η ζωή...και πως σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι...σα φύλλα φθινοπωριάτικα που τα κυνηγά η μπόρα...και πως μοχθας να αρπάξεις με την ματιά σου, το πρόσωπο, το σώμα, τις που χειρονομίες ανθρώπων αγαπάς....κι όμως σε λίγα χρόνια δεν θα θυμάσαι αν είναι μαύρα, καστανά ή γαλάζια τα ματιά τους....
Γίνεσαι αλλα και πάντα είσαι , δέκτης και παράλληλα πομπός ερεθισμάτων , βάση των οποίων θα αναπαραχθούν και ίσως θα δημιουργηθούν κάποιες νέες καταστάσεις , που θα επηρεάσουν την πορεία σου , από το σήμερα στο αύριο ... σύμφωνα με την ανάλυση και την επεξεργασία , που θα κάνεις σε όλα εκείνα τα ερεθίσματα , που θα δεχτεις η' και που θα εκπέμψεις ... όσο πιο βαθιά χαράζονται κάποιες καταστάσεις , όσο πιο έντονες είναι οι στιγμές που ζούμε ... τόσο πιο γεμάτη νιώθει η ψυχή μας , τόσο πιο πλούσιες είναι οι αναμνήσεις μας και ας γνωρίζουμε ότι τα πρόσωπα που μας τις χάρισαν , ίσως δεν τα ξαναδούμε ποτέ ...
Και κάποτε έλεγα λοιπόν για την ευτυχία...πάντα ίδια...πάντα λίγη...πάντα βιαστική....και διάβασα κάπου ότι για να είναι ευτυχισμένος ένας άνθρωπος πρέπει ή να ανεβάσει τις δυνατότητες του στο ύψος των επιθυμιών του ή να κατεβάσει τις επιθυμίες του στο επίπεδο των δυνατοτήτων του...και ο μπαμπάς μου , μου έγραφε σε κάθε γράμμα του "αιτία της δυστυχίας καμιά φορά είναι η επιθυμία" και ξέρεις γιατί...γιατί άνθρωποι σαν εσένα, εμένα και τους κάποιους άλλους ...σκεφτόμαστε...και καταλαβαίνουμε πολλά...Αν δεν καταλαβαίναμε τόσα...θα ήμασταν ευτυχισμένοι....
Εναλλαγές λοιπόν ... παραστάσεων - καταστάσεων - προσώπων πολλές ... και αντιφάσεις συναισθημάτων ... ένας διαρκής κύκλος ...Και τελικά τι είναι αυτό που μένει (?) ...
Αντιλάλησε πάλι μέσα μου, η φοβερή προειδοποίηση πως ... " η ζωή " ... ετούτη είναι μοναδική για τον καθένα μας...άλλη δεν έχει...ότι μπορείς να το χαρείς εδώ...θα το χαρείς...περνάει γρήγορα...και δεν θα σου ξαναδοθεί στην αιωνιότητα άλλη ευκαιρία...ξέρω όμως πως αιωνιότητα είναι η κάθε στιγμή που περνάει.....εγώ συχνά ξεχνώ...γελώ... μου έρχεται κάποτε να πάρω μια στιγμή και να δώσω ολάκερη τη ζωή μου...και υπάρχουν άνθρωποι κοντά μου που κρατάνε γερά το τιμόνι και δεν ξεχνούν για που έβαλαν πλώρη...εσύ σε ποιους ανήκεις???
Ναι ένας φίλος μου είπε χθες ... " ρίξε την βάρκα στην θάλασσα και άστη να σε παει " ... και ναι ... δεν είχε καθόλου άδικο , άναψε ένα τσιγάρο ... και μην σε νοιάζει για τα πανιά , για τον άνεμο η' αν έχει κουπιά ... κάπου θα σε βγάλει ... απόλαυσε τις στιγμές , ζήσε το παρόν σε λίγο θα είναι παρελθόν ... απόλαυσε και αυτήν την τζούρα από το τσιγάρο σου και τίναξε απλώς την σταχτή ...
από την άλλη μπορεί χρόνια ολόκληρα να ζεις και να κουβεντιάζεις με κάποιους και όμως ποτέ να μην συνεννοείσαι μαζί τους...αλλα να λες εσύ και αλλα αυτοί να καταλαβαίνουν ή και αντίστροφα πάλι...και με κάποιους άλλους απλά να χρειάζεται να πεις μόνο δυο λέξεις και όμως να λετε τόσα πολλά....ψυχικοί κόσμοι που συνορεύουν με πολλά κοινά σημεία επαφής...αχ ευτυχία....και νιώθω πολύ τυχερή γιατί πλέον οι ψυχές των ανθρώπων που κρατάω στη ζωή μου έχουν αυτά τα κοινά σημεία... με την δική μου ψυχή...
Κλείνοντας μια συμβουλή που εγώ πρέπει να ακούσω βασικά..."κάνεις δεν βλέπει με αγάπη το παρελθόν...όταν το σήμερα είναι καλύτερο"...αλλα εγώ θα το αλλάξω λιγάκι και θα πω " κάνεις δεν βλέπει με νοσταλγία το παρελθόν...όταν το μέλλον είναι καλύτερο..."................
... " άνθρωποι νεκροί , ψυχές σβησμένες , όλοι εκείνοι που έτσι απλά ... δέχονται την ύπαρξη τους και σήμερα και αύριο και χθες ...μέσα σε εκείνο τον κόσμο ... τον κόσμο που δίχως ελπίδα , βαδίζουν και φαντάζουν να μην κοιμούνται , μα με τα ματιά κλειστά περπατούν ...μέσα σε εκείνο τον κόσμο ... που δίχως φως και χρώμα , γεύονται την απαράμιλλη μονοτονία τους ... και σήμερα και αύριο και χθες" ...
Όσο ρομαντική και αν θέλω να λεω πως είμαι μου αρέσει να μου λείπει ο άλλος...μου αρέσει η μοναξιά μου στον χώρο μου...
Για κάποιους λόγους (ίσως επαγγελματικούς) βρίσκεσαι σε θέση ... που θα πρέπει να φύγεις μόνος για μεγάλο χρονικό διάστημα μακριά ... από όλα εκείνα που μέχρι χθες ... ήταν γύρω σου , δίπλα σου και θα πρέπει να αποχωριστείς ... Και εκεί που θα πας ... ναι εκεί που θα πας , θα μπεις μέσα νέα πρόσωπα και καταστάσεις , που με την πάροδο του χρόνου (όσο μεγαλύτερο είναι το διάστημα) θα δεθείς , θα γίνουν και αυτοί ένα νέο αναγκαίο κομμάτι της ζωής σου ... και όμως πάλι και αυτούς , κάποια στιγμή θα πρέπει να τους αποχωριστείς , διότι θα πρέπει να γυρίσεις πίσω ... εκεί που ξεκίνησες ... και τότε πάλι τα συναισθήματα συγκρούονται και ξανά ο κύκλος κλείνει και ξανά από την αρχή ...
Και η συναισθηματική φόρτιση που με κυριεύει είναι αδύνατο να την περιγράψω...τόσα αντιφατικά συναισθήματα... που νιώθω ότι η καρδιά και η ψυχή μου θα εκραγεί...τόσα αντίο που πρέπει να πω...τόσοι αποχωρισμοί που ξέρω πως πάντα θα ματώνουν...και από την άλλη πλευρά του ποταμού.... μια νέα αρχή στον ορίζοντα...μια νέα ζωή...μια επιστροφή ίσως καλύτερα σε κάτι νέο...η τελευταία πρόταση ακούγεται αντιφατική αλλα είναι η αλήθειακαι από την άλλη πιο σημαντικό....πως λες αντίο σε ένα τρόπο ζωής...που σε γέμιζε τόσα χρόνια...πως λες αντίο σε φίλους καρδιάς...ξέροντας ότι δεν θα τους ξαναδείς??? Τα συναισθήματα είναι τόσο μπερδεμένα που η καρδιά δεν ξέρει τι θέλει...δεν ξέρει τι γυρεύει...γιατί βασανίζεται από μια ανέκφραστη νοσταλγία...είναι μια άφωνη και μυστική προαίσθηση που κάνει την ψυχή να προσμένει γλυκά την ευτυχία....Μπρούτζος σκληρός, ατσάλι έπρεπε να είναι η ψυχή του ανθρώπου και όχι αγέρας....καταπληκτικό μυστήριο είναι η ζωή...και πως σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι...σα φύλλα φθινοπωριάτικα που τα κυνηγά η μπόρα...και πως μοχθας να αρπάξεις με την ματιά σου, το πρόσωπο, το σώμα, τις που χειρονομίες ανθρώπων αγαπάς....κι όμως σε λίγα χρόνια δεν θα θυμάσαι αν είναι μαύρα, καστανά ή γαλάζια τα ματιά τους....
Γίνεσαι αλλα και πάντα είσαι , δέκτης και παράλληλα πομπός ερεθισμάτων , βάση των οποίων θα αναπαραχθούν και ίσως θα δημιουργηθούν κάποιες νέες καταστάσεις , που θα επηρεάσουν την πορεία σου , από το σήμερα στο αύριο ... σύμφωνα με την ανάλυση και την επεξεργασία , που θα κάνεις σε όλα εκείνα τα ερεθίσματα , που θα δεχτεις η' και που θα εκπέμψεις ... όσο πιο βαθιά χαράζονται κάποιες καταστάσεις , όσο πιο έντονες είναι οι στιγμές που ζούμε ... τόσο πιο γεμάτη νιώθει η ψυχή μας , τόσο πιο πλούσιες είναι οι αναμνήσεις μας και ας γνωρίζουμε ότι τα πρόσωπα που μας τις χάρισαν , ίσως δεν τα ξαναδούμε ποτέ ...
Και κάποτε έλεγα λοιπόν για την ευτυχία...πάντα ίδια...πάντα λίγη...πάντα βιαστική....και διάβασα κάπου ότι για να είναι ευτυχισμένος ένας άνθρωπος πρέπει ή να ανεβάσει τις δυνατότητες του στο ύψος των επιθυμιών του ή να κατεβάσει τις επιθυμίες του στο επίπεδο των δυνατοτήτων του...και ο μπαμπάς μου , μου έγραφε σε κάθε γράμμα του "αιτία της δυστυχίας καμιά φορά είναι η επιθυμία" και ξέρεις γιατί...γιατί άνθρωποι σαν εσένα, εμένα και τους κάποιους άλλους ...σκεφτόμαστε...και καταλαβαίνουμε πολλά...Αν δεν καταλαβαίναμε τόσα...θα ήμασταν ευτυχισμένοι....
Εναλλαγές λοιπόν ... παραστάσεων - καταστάσεων - προσώπων πολλές ... και αντιφάσεις συναισθημάτων ... ένας διαρκής κύκλος ...Και τελικά τι είναι αυτό που μένει (?) ...
Αντιλάλησε πάλι μέσα μου, η φοβερή προειδοποίηση πως ... " η ζωή " ... ετούτη είναι μοναδική για τον καθένα μας...άλλη δεν έχει...ότι μπορείς να το χαρείς εδώ...θα το χαρείς...περνάει γρήγορα...και δεν θα σου ξαναδοθεί στην αιωνιότητα άλλη ευκαιρία...ξέρω όμως πως αιωνιότητα είναι η κάθε στιγμή που περνάει.....εγώ συχνά ξεχνώ...γελώ... μου έρχεται κάποτε να πάρω μια στιγμή και να δώσω ολάκερη τη ζωή μου...και υπάρχουν άνθρωποι κοντά μου που κρατάνε γερά το τιμόνι και δεν ξεχνούν για που έβαλαν πλώρη...εσύ σε ποιους ανήκεις???
Ναι ένας φίλος μου είπε χθες ... " ρίξε την βάρκα στην θάλασσα και άστη να σε παει " ... και ναι ... δεν είχε καθόλου άδικο , άναψε ένα τσιγάρο ... και μην σε νοιάζει για τα πανιά , για τον άνεμο η' αν έχει κουπιά ... κάπου θα σε βγάλει ... απόλαυσε τις στιγμές , ζήσε το παρόν σε λίγο θα είναι παρελθόν ... απόλαυσε και αυτήν την τζούρα από το τσιγάρο σου και τίναξε απλώς την σταχτή ...
από την άλλη μπορεί χρόνια ολόκληρα να ζεις και να κουβεντιάζεις με κάποιους και όμως ποτέ να μην συνεννοείσαι μαζί τους...αλλα να λες εσύ και αλλα αυτοί να καταλαβαίνουν ή και αντίστροφα πάλι...και με κάποιους άλλους απλά να χρειάζεται να πεις μόνο δυο λέξεις και όμως να λετε τόσα πολλά....ψυχικοί κόσμοι που συνορεύουν με πολλά κοινά σημεία επαφής...αχ ευτυχία....και νιώθω πολύ τυχερή γιατί πλέον οι ψυχές των ανθρώπων που κρατάω στη ζωή μου έχουν αυτά τα κοινά σημεία... με την δική μου ψυχή...
Κλείνοντας μια συμβουλή που εγώ πρέπει να ακούσω βασικά..."κάνεις δεν βλέπει με αγάπη το παρελθόν...όταν το σήμερα είναι καλύτερο"...αλλα εγώ θα το αλλάξω λιγάκι και θα πω " κάνεις δεν βλέπει με νοσταλγία το παρελθόν...όταν το μέλλον είναι καλύτερο..."................
... " άνθρωποι νεκροί , ψυχές σβησμένες , όλοι εκείνοι που έτσι απλά ... δέχονται την ύπαρξη τους και σήμερα και αύριο και χθες ...μέσα σε εκείνο τον κόσμο ... τον κόσμο που δίχως ελπίδα , βαδίζουν και φαντάζουν να μην κοιμούνται , μα με τα ματιά κλειστά περπατούν ...μέσα σε εκείνο τον κόσμο ... που δίχως φως και χρώμα , γεύονται την απαράμιλλη μονοτονία τους ... και σήμερα και αύριο και χθες" ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου